Witold Trąmpczyński (ur. 22 października 1909, zm. 18 lutego 1982) – polski ekonomista, profesor. Syn Wojciecha Trąmpczyńskiego.
Nagrobek Witolda Trąmpczyńskiego
Uczeń Gimnazjum Męskiego w Ostrowie Wielkopolskim. Absolwent i doctor honoris causa Uniwersytetu im. Adama Mickiewicza w Poznaniu. Profesor Uniwersytetu Jagiellońskiego w Krakowie i Szkoły Głównej Planowania i Statystyki w Warszawie. Kierował Katedrą, a później Instytutem Międzynarodowych Stosunków Gospodarczych SGPiS. Jeden z założycieli, w 1945, Polskiego Towarzystwa Ekonomicznego.
W latach 1945-1950 Naczelny Dyrektor, a w latach 1950-1955 prezes Narodowego Banku Polskiego. Od momentu powstania w 1948 aż do śmierci był jednym z czołowych działaczy PZPR. Był ministrem handlu zagranicznego w rządzie, w którym Józef Cyrankiewicz był p.o. prezesa Rady Ministrów w zastępstwie Bolesława Bieruta (minister w latach 1956-1957) oraz w kolejnych rządach Cyrankiewicza: drugim (minister w latach 1957-1961), trzecim (1961-1965) i czwartym (1965-1968). W 1971 był p.o. przewodniczącego Komisji Planowania. Ambasador Polski w Waszyngtonie. Sprawował mandat posła na Sejm PRL V kadencji (1969-1972).
W 1951 zarządzeniem Prezydenta RP Bolesława Bieruta odznaczony został Orderem Sztandaru Pracy II klasy.[1]
Przypisy
- ↑ Zarządzenie Prezydenta Rzeczypospolitej z dnia 22 lipca 1951 r. w sprawie nadania orderu "Sztandar Pracy", Monitor Polski, 1951 nr 74 poz. 970