Województwo brzeskokujawskie – Wikipedia, wolna encyklopedia
| Województwo brzeskokujawskie | |||
|
|||
 Województwo brzeskokujawskie na mapie I Rzeczypospolitej |
|||
| Nazwa łacińska | Palatinatus Brestensis | ||
| Istniało | XIV wiek–1793 | ||
| Prowincja | wielkopolska | ||
| Stolica | Brześć Kujawski | ||
| Sejmik | Radziejów | ||
| Wojewoda | zobacz: wojewodowie brzeskokujawscy | ||
| Powierzchnia | 3 000 km² | ||
| Liczba powiatów | 5 | ||
| Liczba senatorów | 3 | ||
Województwo brzeskie, później brzeskokujawskie – jednostka terytorialna Korony Królestwa Polskiego, później Rzeczypospolitej Obojga Narodów, tworząca prowincję wielkopolską. Istniało od XIV wiek do 1793 r., obejmująca powierzchnię 3 000 km²[potrzebne źródło], posiadało 5 powiatów. Siedzibą wojewody był Brześć Kujawski, a sejmiki ziemskie odbywały się w Radziejowie.
Województwo brzeskie utworzono w XIV w. Po unii lubelskiej dla odróżnienia od brzeskolitewskiego nazwane brzeskokujawskim.
Spis treści |
[edytuj] Terytorium
Było to jedno z najmniejszych województw I Rzeczypospolitej - liczyło tylko 60 mil², ale jednocześnie najgęściej zaludnione.
Obecnie obszar ten wchodzi w skład woj. kujawsko-pomorskiego.
[edytuj] Administracja
Senatorów większych posiadało województwo 3, którymi byli: biskup kujawski oraz wojewoda i kasztelan brzeskokujawscy; mniejszych senatorów także 3, to jest kasztelanów: kruszwickiego, kowalskiego i konarskokujawskiego.
Sejmiki odbywały się wspólnie dla województw inowrocławskiego i brzeskokujawskiego w Radziejowie. Województwo przestało istnieć po II rozbiorze Polski.
| Powiat | Powierzchnia w mil² | Powierzchnia w km² |
|---|---|---|
| powiat brzeskokujawski (brzeski) | 19,57 | 1077,94 |
| powiat kowalski | 11,32 | 623,56 |
| powiat kruszwicki (kruświcki) | 6,26 | 345,05 |
| powiat przedecki | 9,03 | 498,59 |
| powiat radziejowski | 13,30 | 732,83 |
| Razem (województwo) Σ | 59,48 | 3276,97 |
[edytuj] Symbolika
Herb był taki sam jak województwa inowrocławskiego, to jest pół orła czarnego i pół lwa czarnego, grzbietami do siebie obróconych i zwieńczonych jedną koroną na polu złotym. Mundurem posłów sejmowych był kontusz karmazynowy, a wyłogi i żupan granatowe, poza sejmem zaś odwrotnie: kontusz granatowy, a wyłogi i żupan karmazynowe.
Przypisy
- ↑ Adolf Pawiński: Polska XVI wieku pod względem geograficzno-statystycznym. T. 1: Wielkopolska. Warszawa: Gebethner i Wolff, 1883, s. 50.
[edytuj] Bibliografia
|
||||||||||||||||
