Złota Kamienica w Gdańsku – Wikipedia, wolna encyklopedia
Złota kamienica – zabytkowa kamienica położona przy Drodze Królewskiej w Gdańsku na Głównym Mieście. Bywa nazywana domem Speymanna.
[edytuj] Historia
Kamienica została wzniesiona w latach 1609-1617, przy Długim Targu 41, na zamówienie ówczesnego burmistrza Gdańska Johanna Speymanna, według projektu architekta Abrahama van den Blocke[1].
Fasada posiada złocone kamienne płaskorzeźby, wykonane przez warsztat Abrahama van den Blocka, w którym działał domniemany autor scen batalistycznych, Jan Voigt z Rostocku. Na ścianie frontowej umieszczono płaskorzeźby ze scenami batalistycznymi oraz postaciami władców, w tym Zygmunta III Wazy i Władysława Jagiełły. W centralnej części fasady znalazły się herby używane przez Speymanna[2].
Żona burmistrza Speymanna – Judyta Maria miała w 1623 przyjmować tutaj króla Zygmunta III wraz z małżonką Anną Austriaczką[2].
Po 1660 kamienicę kupił kolejny burmistrz Gdańska Piotr Henrich. W czasie gdy była jego własnością w tym budynku miano dyskutować nad kształtem pokoju oliwskiego[3]. W latach 1786-1918 kamienica była własnością gdańskiego rodu Steffensów[3]..
Przypisy
[edytuj] Bibliografia
- Jacek Friedrich: Gdańskie zabytki architektury do końca XVIII wieku. Gdańsk: 1997.
- Jerzy Samp: Miasto tysiąca tajemnic. Gdańsk: Marpress, 1999, s. 24-27. ISBN 83-87291-49-8.
- Złota Kamienica w portalu iBedeker. [dostęp 2011-05-01].
|
|||||||