Zbigniew Pronaszko – Wikipedia, wolna encyklopedia
Zbigniew Pronaszko (ur. 27 maja 1885, zm. 8 lutego 1958 w Krakowie) – polski malarz, rzeźbiarz, scenograf, współtwórca teatru awangardowego Cricot.
Studiował na Wydziale Malarstwa Akademii Sztuk Pięknych w Krakowie. W 1917 wspólnie z bratem Andrzejem Pronaszko i Tytusem Czyżewskim założył grupę artystyczną Ekspresjoniści Polscy (później przemianowana na Formistów). W latach 1919-1920 pracował dla warszawskiego teatru Reduta jako scenograf, zaś w 1925-1926 dla teatru im. Bogusławskiego. Brał udział we wszystkich oficjalnych zagranicznych wystawach polskiej sztuki. Od roku 1945 profesor krakowskiego ASP.
Jego twórczość malarska związana jest z formizmem i koloryzmem. W 1953 otrzymał nagrodę państwową II stopnia[1]. W 1954, w 10 rocznicę Polski Ludowej został odznaczony Krzyżem Komandorskim Orderu Odrodzenia Polski[2]. W 1949 Prezydent RP Bolesław Bierut nadał mu Order Sztandaru Pracy II klasy[3].
[edytuj] Niektóre prace
- 1917: rzeźba Popiersie T. Czyżewskiego
- 1922: projekt Pomnika Adama Mickiewicza
- 1928: obraz Pejzaż z Cagnes
[edytuj] Linki zewnętrzne
- Notka biograficzna i galeria obrazów na stronie artyzm.com
- Zbigniew Pronaszko w serwisie Culture.pl
Przypisy
- ↑ Dziennik Polski, rok IX, nr 173 (2948), s. 7.
- ↑ Uchwała Rady Państwa z dnia 15 lipca 1954 r. o nadaniu odznaczeń państwowych, Monitor Polski 954 nr 112 poz. 1564
- ↑ Zarządzenie Prezydenta Rzeczypospolitej z dnia 22 lipca 1949 r. w sprawie nadania Orderu "Sztandar Pracy", Monitor Polski, 1950 nr 6 poz. 58