Zdzisław Pazdro – Wikipedia, wolna encyklopedia
Zdzisław Pazdro (ur. 13 października 1903 we Lwowie, zm. 11 lipca 1987 w Warszawie) - polski hydrogeolog.
Twórca polskiej szkoły hydrogeologicznej.
[edytuj] Życiorys
Jako 15-letni uczeń IV Gimnazjum we Lwowie walczył w 1 Pułku Strzelców Lwowskich w obronie Lwowa (do kwietnia 1919). Dwa lata później, 5 sierpnia 1920, w wieku siedemnastu lat zgłosił się we Włocławku, na ochotnika, do walki z bolszewikami. Został odznaczony Krzyżem Obrony Lwowa, Odznaką Pamiątkową V odcinka Szkoły Sienkiewicza, Odznaką Pamiątkową Ochotników Artylerii 1920.
Ukończył Uniwersytet Jana Kazimierza we Lwowie na kierunku geologia i paleontologia. W 1926 obronił doktorat z geologii, następnie odbył dodatkowe studia z geologii regionalnej kartografii i paleontologii na uczelniach francuskich. Do 1939 pracował jako asystent, starszy asystent i docent na Uniwersytecie Jana Kazimierza.
Podczas okupacji niemieckiej Lwowa był zastępcą prezesa i kierownikiem działu szkolnictwa Zarządu Okręgowego Stronnictwa Narodowego. Od maja do sierpnia 1943 aresztowany przez gestapo, po ponownym zajęciu Lwowa przez ZSRR w latach 1945-1946 aresztowany przez NKWD za działalność patriotyczną, więziony w Złoczowie.
|
|
[1].
Zmuszony wraz z innymi Polakami do wyjazdu ze Lwowa w 1946 osiedlił się w Gdańsku i w latach 1946-1958 był profesorem na Politechnice Gdańskiej, od 1958 profesorem geologii Uniwersytetu Warszawskiego.
Przypisy
- ↑ Sławomir Kalbarczyk, Czystka na uczelniach. Zagłada polskiego środowiska naukowego we Lwowie po ’44, Biuletyn IPN, nr 3/2011