Ziemia krakowska – Wikipedia, wolna encyklopedia
Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Ziemia krakowska (łac. Terra Cracoviensis), także księstwo krakowskie – jednostka terytorialna średniowiecznego państwa polskiego, będąca od 1138 r. główną częścią dzielnicy senioralnej. Po 1314 r. ziemia krakowska została przekształcona w województwo krakowskie.
Jan Długosz w dziele z lat 1464–1480, przedstawił, że ziemia krakowska była główną częścią Królestwa Polskiego i metropolią względem pozostałych ziem[1].
[edytuj] Historia
W 1138 r. ziemia krakowska weszła w skład dzielnicy senioralnej. Od 1173 r. należała do seniora Mieszka III Starego. W wyniku buntu przeciw niemu w latach 1177–1191 ziemią krakowską władał Kazimierz II Sprawiedliwy.
Po 1314 r. ziemia krakowska została przekształcona w województwo krakowskie.
Przypisy
- ↑ Insigniorum clenodiorum Regis et Regni Polonie descriptio. W: Jan Długosz: Insignia seu Clenodia Regis et Regni Poloniae. Z kodeksu kórnickiego wydał dr. Z. Celichowski. Poznań: 1885, s. 15.