Poznaj przeszłość Warszawy

Zygmunt Piasecki – Wikipedia, wolna encyklopedia

Zygmunt Piasecki – Wikipedia, wolna encyklopedia

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, szukaj
Zygmunt Piasecki
Dublańczyk
generał brygady generał brygady
Data i miejsce urodzenia 14 grudnia 1893
Szafarnia
Data i miejsce śmierci 26 stycznia 1954
Nicea
Przebieg służby
Lata służby 1914-1954
Siły zbrojne Wojsko Polskie
Jednostki 1 puł LP, 7 puł, 17 BK, 5 SBK,
Krakowska BK
Stanowiska dowódca szwadronu, pułku
i brygady kawalerii
Główne wojny i bitwy I wojna światowa,
wojna polsko-bolszewicka,
II wojna światowa,
kampania wrześniowa
Odznaczenia
Krzyż Kawalerski Orderu Wojennego Virtuti Militari Krzyż Złoty Orderu Wojennego Virtuti Militari Krzyż Srebrny Orderu Wojennego Virtuti Militari Krzyż Walecznych (trzykrotnie) Krzyż Niepodległości Złoty Krzyż Zasługi Krzyż Kawalerski Legii Honorowej (Francja)

Zygmunt Piasecki ps. "Dublańczyk" (ur. 14 grudnia 1893 w Szafarni, w pow. rypińskim, zm. 26 stycznia 1954 w Nicei) – generał brygady Wojska Polskiego.

[edytuj] Biografia

Urodził się 14 grudnia 1893 w Szafarni, w powiecie rypińskim, w rodzinie Andrzeja i Heleny z Dembińskich. Żonaty z właścicielką majątku Turka, w powiecie lubelskim. Miał dwoje dzieci: Andrzeja (1929) i Zofię (1932).

W 1911 po ukończeniu Szkoły Handlowej we Włocławku rozpoczął studia na Politechnice Lwowskiej. W 1914, po zaliczeniu pięciu semestrów przeniósł się do Akademii Rolniczej w Dublanach. W czasie studiów należał do Związku Walki Czynnej i Związku Strzeleckiego "Strzelec". W czasie I wojny światowej, od 18 sierpnia 1914 walczył w Legionach Polskich. Był podoficerem, a później oficerem 1 Pułk Ułanów Legionów Polskich. W lipcu 1917, po kryzysie przysięgowym został internowany w Szczypiornie, a później w Łomży.

Od 2 listopada 1918 był jednym z organizatorów 7 Pułku Ułanów Lubelskich, w którym został dowódcą szwadronu, a następnie zastępcą dowódcy pułku. 6 lipca 1920 objął jego dowództwo i sprawował je do 29 marca 1929 (od 21 czerwca 1921 dowodzony przez niego oddział stacjonował w garnizonie Mińsk Mazowiecki). W międzyczasie dowodził Brygadą "B" złożoną z 7 i 16 Pułków Ułanów oraz Dywizjonu Ułanów rtm. Zapolskiego w Grupie Operacyjnej płk Adama Nieniewskiego (26 sierpnia - 8 października 1920), ukończył kurs informacyjny dla wyższych dowódców jazdy (w 1921, w Warszawie) i kurs dowódców pułków (w 1926, w Grudziądzu). W marcu 1929 został mianowany dowódcą 17 Brygady Kawalerii w Hrubieszowie. Od 6 grudnia 1929 do 10 lipca 1930 był słuchaczem IV Kursu Centrum Wyższych Studiów Wojskowych w Warszawie. W marcu 1930 został przeniesiony został na stanowisko dowódcy 5 Samodzielnej Brygady Kawalerii w Krakowie z pozostawieniem na kursie[1]. Z dniem 1 kwietnia 1937 dowodzona przez niego wielka jednostka przemianowana została na Krakowską Brygadę Kawalerii. Na jej czele walczył w kampanii wrześniowej 1939. Był jeńcem obozu w Oflagu VII A w Murnau. Po wojnie do kwietnia 1946 w dyspozycji dowódcy II Korpusu Polskiego, a następnie podjął pracę zarobkową w Nicei, gdzie zmarł.

[edytuj] Awanse

  • podporucznik – 1 listopada 1916
  • porucznik – październik 1918
  • rotmistrz – 1 grudnia 1919[2]
  • major – 15 sierpnia 1920[2], zweryfikowany ze starszeństwem z 1 czerwca 1919
  • podpułkownik – 31 marca 1924 ze starszeństwem z 1 lipca 1923 i 5. lokatą w korpusie oficerów jazdy
  • pułkownik – 1 stycznia 1928 ze starszeństwem z 1 stycznia 1928 i 10. lokatą w korpusie oficerów kawalerii
  • generał brygady – 1 stycznia 1938[2]

[edytuj] Ordery i odznaczenia

Przypisy

  1. ↑ Dziennik Personalny M.S.Wojsk. Nr 8 z 31.03.1930 r.
  2. ↑ 2,0 2,1 2,2 O kawalerii polskiej XX wieku s. 23

[edytuj] Bibliografia

  • Tadeusz Kryska-Karski i Stanisław Żurakowski, Generałowie Polski Niepodległej, Editions Spotkania, Warszawa 1991, wyd. II uzup. i poprawione, s. 145.
  • Piotr Stawecki, Słownik biograficzny generałów Wojska Polskiego 1918-1939, Warszawa 1994, ISBN 83-11-08262-6, s. 246.
  • Władysław Laudyn, Zarys historii wojennej 7-go Pułku Ułanów Lubelskich, Warszawa 1931.
  • Janusz Odziemkowski, Zarys historii wojennej pułków polskich w kampanii wrześniowej, 7 Pułk Ułanów Lubelskich im. gen. Kazimierza Sosnkowskiego, zeszyt 2, Warszawa 1989.
  • Wiktor Krzysztof Cygan: Słownik biograficzny oficerów Legionów Polski. T. 1. Gryf, Warszawa 1992.
  • Cezary Leżeński / Lesław Kukawski: O kawalerii polskiej XX wieku. Wrocław: Zakład Narodowy im. Ossolińskich, 1991, s. 23. ISBN 83-04-03364-X.